Tussendoortje.

Ik leef. Ik leef niet altijd juist, maar ik leef.
Ik weiger achteraf te moeten zien dat ik alsmaar wachtte op betere tijden, op betere liefdes en een betere ik, terwijl die niet aan de andere kant van de metaforische deur op mij staan te wachten. Ik weiger achteraf te moeten zien dat mijn leven slechts zo’n vergeefse wachtkamer was. Dat vind ik een goed excuus om nu een glas wijn te drinken en met mezelf te proosten op de achterlijke dingen die ik doe, maar waarvan ik in ieder geval niet kan zeggen dat ik ze nooit heb durven doen.
Proost, jongens. Op dat we leven.

IMG_4147.JPG

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *