Verjaren

Vroeger was het een van de meest zenuwslopende nachten van het jaar: de nacht voor mijn verjaardag. Dat je vroeg in bed lag (want hoe sneller je sliep, hoe sneller het morgen was) en je  je ouders beneden de woonkamer “”stilletjes”” hoorde versieren. Het was zo magisch allemaal. Bijna net zo magisch als Sinterklaas. Het was eigenlijk gewoon Sinterklaas met ballonnen en zo’n net iets te dure versierde taart van de plaatselijke bakker die je al maanden van tevoren impliciet voor  je ouders aangewezen had.

Hoe ik dan de ochtend van mijn verjaardag wakker werd, veel te vroeg, en dat ik dan standaard een ballon op mijn voordeur geplakt vond. Ik haastte naar beneden en tuurde een donkere woonkamer in, mijn ouders sliepen immers nog om half 7 ’s ochtends, om het vervolgens anderhalf uur later nog een keer te proberen en daar het resultaat van de versieringen te zien. Vaak was de tafel mooi gedekt, hingen er overal ballonnen en slingers, stonden er overal cadeaus klaar en stond mijn moeder in de keuken haastig de traktatiemand in te pakken zodat we die mee naar school konden nemen. Op school mocht ik altijd weg van de les om een rondje te maken langs alle klaslokalen, haalde ik overal van die glinsterende stickers op en was ik als de dood om hogere klassen binnen te lopen, want ouderejaars waren altijd kapot gaaf en eng. ’s Avonds was het hoogtepunt dat ik mocht kiezen wat ik wilde eten en daarbij aansluitend een uur later naar bed mocht. De ideale verjaardag. Daarbij was een jaar ouder worden vooral heel bijzonder omdat je nog de illusie had dat elk jaar extra een immense lading wijsheid en tofheid met zich meebracht. Elf jaar zijn is immers iets heel anders dan twaalf jaar zijn.

Tegenwoordig is de magie afgezwakt door routine, wat nogal raar aanvoelt omdat je zou zeggen dat je juist als je ouder wordt opgetogener moet zijn dat je nog een jaar geleefd hebt. Zo denk ik vandaag aan het feit dat ik weer een jaar niet zwanger ben geraakt, weer een jaar niet zoiets intens doms heb gedaan waardoor ik naar een ander continent hoef te verhuizen en blijft mijn moeder op een of andere manier benadrukken dat ik nu echt richting de dertig ga. Ik word ’s ochtends rond een normale tijd wakker en hoor mijn ouders niks versieren maar gewoon rustig aan hun dag beginnen. De glitterstickers van de juffen en meesters zijn ingewisseld voor vriendelijke spam van bedrijven en tientallen fb-meldingen met felicitaties. Daarnaast moet ik vanavond gewoon werken en mag ik al genoeg jaren zelf bepalen wanneer ik precies naar bed wil gaan. Verjaardagen worden routine. Eenentwintig zijn is niet heel veel anders dan twintig zijn, behalve als ik drank wil gaan bestellen in Amerika of wil benadrukken wat voor een oude sjaars ik eigenlijk ben.

Toch kreeg ik nog wel een versierde taart van de bakker vandaag, staan er nog steeds cadeaus en ben ik vooral vrolijk huppelend overal aan het rondblèren dat ik vandaag jarig ben. En terecht, als je het mij vraagt. Eigenlijk zou verjaren elk jaar zo bijzonder moeten aanvoelen als toen je klein was, omdat het best een prestatie is dat je er überhaupt nog bent.

Vandaag mag dan zijn zoals alle andere dagen, het is toch een heel klein beetje mijn dag. Nu ontbijten met taart, felicitaties liken en spammail verwijderen. Groetjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *